De dag dat 2 parcours zich ontmoeten

Daar stond ze dan, aan de zijlijn tussen de supporters,
Een wekelijkse gewoonte, haar met de paplepel ingegeven door haar ouders.
Wanneer het peloton aan haar ogen voorbij scheurt weet ze even niet wat ze zag.
Een prachtig paar geschoren benen, blinkend van de olie trokken haar aandacht.
Waren die er eerder ook al bij geweest? Waarom had ze deze nu nog nooit opgemerkt.
Haar nieuwsgierigheid was gewekt en wanneer ze bij de volgende ronde een blik op de jongens gezicht werpt en deze haar op een knipoog trakteert is ze volledig verkocht.

Het zweet loopt hem van het gezicht. Vandaag heeft hij goede benen, hij voelt het. Er staat iets groots te gebeuren, dit wordt zijn dag.
Wanneer hij even de concentratie op zijn voorgangers achterwiel verlies en richting parcours kijkt valt zijn blik op een super mooi meisje.
Zijn voeten duwen net iets harder op de pedalen. De volgende ronde voelt hij plots de adrenaline door zijn benen gaan. Hij heeft een doel. Daar, achter het hekken… hij kan haar niet snel genoeg weer zien.
Hun blikken kruisen elkaar en stiekem werpt hij haar een knipoog toe, hopende dat deze goed zal aankomen.
Met het gevoel van een winnaar in zijn buik weet hij vandaag een prachtig resultaat neer te zetten…. Hij heeft zijn muze gevonden.

Vandaag trekt ze, gewapend met haar camera ten velde.
Dit zal de dag worden waarop ze die wonderbaarlijke mooie benen op haar lens zal vastleggen.
Vanaf vandaag zal ze elke avond met dit beeld haar bedje in kunnen duiken.
Snel zoekt ze een zo strategisch mogelijke positie uit, plaatst haar lens en telt af.
In de verte hoort ze aan het aanzwellende gejoel van het volk dat ze in aantocht zijn.
Vlinders stoeien in haar buik maar haar concentratie is hoog;
Daar komt hij al….. ooh, verdorie… net nu ze er helemaal klaar voor is blijkt hij aan de andere kant van de straat te rijden.
Dat wordt na de drukte een spurtje plaatsen richting overkant, alles opnieuw opstellen en nogmaals de seconden af tellen.

Vandaag voelt zijn fiets als een veertje. 1 trap met zijn vliegende benen en hij raakt verder dan hij ooit heeft kunnen dromen.
Toch gaat het voor hem nog niet snel genoeg. Regelmatig glijdt zijn blik langs de menigte. Waar zou ze ditmaal staan? Zou ze alsnog aanwezig zijn? De vragen spoken door zijn hoofd tot hij… ja hoor! Daar staat ze… ze heeft zelfs haar camera mee. Ondanks dat hij echt wel gevleid is door het gebaar kan hij niet meer van kant wisselen… ze zou haar foto niet kunnen maken…
Verschillende gedachten spoken door zijn hoofd;.. zou hij haar zijn plagerige kantje al laten leren kennen of loopt hij dan het risico geen kans meer te maken?
Tja, eigenlijk moet ze hem maar nemen zoals hij is… en ja, hij voelt zich vandaag wel in voor een grapje. Natuurlijk zal ze er nu van uit gaan dat hij aan de overkant zijn plek gevonden heeft en zal ze er dan ook reeds plaatsgenomen hebben…. Zou hij het wagen? Durft hij het aan???

Ditmaal is het haar beurt om indruk te maken. Ze heeft alvast de mooiste jurk kunnen bemachtigen, haar make up zit goed, haar fantastisch, tijd om zich richting bal te begeven.
Wat is ze een pracht van een meisje. Die mooie jurk, die de nadruk legt op haar prachtig figuur, haar haren die ze zo nonchalant weet achterover te slaan….zijn hart is verloren.

Dit is de dag dat hun parcours samensmelt tot dezelfde rit. Soms een tijdrit, soms een training en dan weer een lange afstand maar altijd SAMEN!!!!